Αυξημένη παραγωγή και ζήτηση στο ελαιόλαδο και τις βρώσιμες ελιές προβλέπει το Διεθνές Συμβούλιο Ελαιολάδου για τη νέα περίοδο.

Σύμφωνα με στοιχεία του Διεθνούς Συμβουλίου Ελαιολάδου, η παραγωγή τόσο του ελαιολάδου όσο και των βρώσιμων ελιών αναμένεται σχετικά αυξημένη. Αντίστοιχη εικόνα παρουσιάζεται και στη ζήτηση ελαιολάδου με τις εισαγωγές να αυξάνουν στις κυριότερες χώρες εισαγωγής. Αντίθετα, οι τιμές παραγωγού για το έξτρα παρθένο ελαιόλαδο εμφανίζονται συγκρατημένες με μικρή τάση μείωσης. Αναλυτικά, με βάση τις εκτιμήσεις για την περίοδο 2011/2012, αναμένεται μια αύξηση της παραγωγής σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο, με την προϋπόθεση οι καιρικές συνθήκες να παραμείνουν ευνοϊκές.

Για την Ευρώπη, η παραγωγή στην Ισπανία αναμένεται να φθάσει τους 1.400.000 τόνους (2% αύξηση σε σχέση με την περσινή περίοδο) ενώ και η Ελλάδα αναμένεται να αυξήσει την παραγωγή της κατά 3% φθάνοντας τους 310.000 τόνους. Η Γαλλία παραμένει στα ίδια επίπεδα και η παραγωγή της αναμένεται να αγγίξει τους 5.700 τόνους.
Εκτός Ευρώπης επικρατεί μια εντονότερη τάση αύξησης της παραγωγής με την Συρία να αναμένει παραγωγή 200.000 τόνων (αύξηση 11%), την Τυνησία να ακολουθεί με την παραγωγή 180.000 τόνων και θεαματική αύξηση στην παραγωγή της που αγγίζει το 50% και τέλος η Τουρκία αναμένεται να αυξήσει την παραγωγή της κατά 12%, φθάνοντας και αυτή τους 180.000 τόνους.
Η παγκόσμια παραγωγή βρώσιμων ελιών επίσης αναμένεται υψηλότερη φέτος σε σχέση με πέρσι. Αν και οι προβλέψεις σε σημαντικές ευρωπαϊκές χώρες (Ισπανία, Ελλάδα) δείχνουν μείωση της παραγωγής, η συνολική εικόνα αντιστρέφεται χάρη στις ισχυρές αυξήσεις που παρατηρούνται στις παραγωγές των τρίτων χωρών. Έτσι η παραγωγή της Συρίας αναμένεται να φθάσει τους 165.000 τόνους (αύξηση16%), του Ιράν τους 45.000 τόνους (αύξηση 88%) και της Τουρκίας τους 450.000 τόνους σημειώνοντας αύξηση 36% σε σχέση με πέρσι. Η πιο εντυπωσιακή όμως αύξηση αναμένεται στην Αίγυπτο με την παραγωγή να φθάνει την τιμή ρεκόρ των 500.000 τόνων αυξημένη κατά 150% σε σχέση με πέρσι. Η αύξηση αυτή οφείλεται στη στροφή της ελαιοκαλλιέργειας στην Αίγυπτο προς την παραγωγή βρώσιμων ελιών. Κατά τις τρεις τελευταίες δεκαετίες η καλλιεργούμενη έκταση από τα 37.000 στρέμματα το 1980, έφθασε το 2010 τα 714.280 στρέμματα χάρη στην άρδευση μέσω micro irrigation.
Τους πρώτους οκτώ μήνες της περιόδου 2010/2011 οι συνολικές εισαγωγές από τις έξι μεγαλύτερες σε εισαγωγές χώρες (Ευρωπαϊκή Ένωση, Η.Π.Α., Ιαπωνία, Καναδάς, Βραζιλία και Αυστραλία) έφτασαν τους 123.440 τόνους αυξημένες κατά 13% σε σχέση με το αντίστοιχο διάστημα ένα χρόνο πριν. Συγκεκριμένα στη Βραζιλία η αύξηση έφτασε το 23%, στην Ε.Ε. το 16%, στον Καναδά το 7% και στις Η.Π.Α. το 9%. Αντίθετα, μεγάλη πτώση σημειώθηκε στις εισαγωγές της Ιαπωνίας (-12%), ενώ οι εισαγωγές της Αυστραλίας κινήθηκαν σχεδόν στα ίδια επίπεδα (-1%).
Οι τιμές παραγωγού για το έξτρα παρθένο ελαιόλαδο έπεσαν κατά 4% σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο στην Ισπανία (1,89 ευρώ/κιλό), παραμένουν σταθερές στην Ελλάδα (2,04 ευρώ/κιλό), ενώ ανέβηκαν κατά 35% στην Ιταλία φθάνοντας τα 3,57 ευρώ/κιλό. Η τάση που επικρατεί στις τιμές είναι ελαφρώς πτωτική κυρίως λόγω της αναμενόμενης αύξησης της παραγωγής. Οι τιμές για το ραφιναρισμένο ελαιόλαδο στην Ισπανία έπεσαν κατά 6% φθάνοντας τα 1,71 ευρώ/κιλό και παρόμοια εικόνα επικράτησε στην Ιταλία με πτώση 3% και την τιμή να αγγίζει τα 1,83 ευρώ/κιλό. Για την Ελλάδα δεν υπάρχουν στοιχεία για το ραφιναρισμένο ελαιόλαδο.

lesvosnews.net

Η παγκόσμια ζήτηση λαδιού αυξάνεται.

Έχουμε και λέμε λοιπόν:

Βραζιλία: Αύξηση 21.4% στη ζήτηση για ελαιόλαδο
Η.Π.Α: 3%
Καναδάς: 9.4%
Αυστραλία: 6.1%

και στην ελλάδα "λαδολυσσάνε" οι ελαιοπαραγωγοί. Και ενώ η Ισπανία στην οποία έχω αναφερθεί εκτενώς, έχει το 45% της παραγωγής του ελαιολάδου παγκοσμίως το Ελληνικό ελαιόλαδο δέχεται ένα ισχυρό πλήγμα. Να κατηγορήσω την κυβέρνηση; Να κατηγορήσω για άλλη μια φορά το χύμα λάδι;

Η ευρωπαϊκή ένωση πάντως γενικά η οποία υπό μια ευρύτερη έννοια μας ενδιαφέρει έχει το 73% της παγκόσμιαας παραγωγής.

Απορώ πάντως με τους ελαιοπαραγωγούς που δεν το τυποποιούν να το στείλουν έξω. Το ίδιο τους το συμφέρον δεν καταλαβαίνουν...

Πηγή: http://valta-trifilias.blogspot.com/2011/05/blog-post_24.html

Λάδι χωρίς πατρίδα

Ψάχνοντας στο διαδίκτυο για νέα σχετικά με το ελαιόλαδο, έμαθα για την ημερίδα που έγινε για τον ελαιοκομικό τομέα στο Μεσογειακό Αγρονομικό Ινστιτούτο Χανιών τον Απρίλη που μας πέρασε. Εκεί που λέτε, είπαν πολλά ενδιαφέροντα πράγματα. Μίλησαν έξω από τα δόντια και μας είπαν για “καρκίνωμα” στην προώθηση του “εθνικού προϊόντος” μας!

Το πρόβλημα, όπως πολύ σωστά είπε ο πρόεδρος του ΕΣΒΙΤΕ, είναι πως η παραγωγή του λαδιού είναι πλεονασματική. Το παραπανίσιο λάδι όμως κάτι πρέπει να το κάνουμε, δεν γίνεται να πεταχτεί. Έτσι, το βάζουμε στα βυτία και χύμα το στέλνουμε σε χώρες όπως η Ισπανία και η Ιταλία. Εκεί ή βαφτίζεται ντόπιο και μοσχοπουλιέται στις παράλογες τιμές του εξωτερικού ή γίνεται κάτι άλλο χειρότερο που όταν το έμαθα έγινα έξω φρενών. Εκεί που λέτε, όταν τους το δίνουμε χύμα σε καλή τιμή, το βάζουν σε μπουκαλάκια που έχουν ετικέτες με ελληνικές ονομασίες, όταν όμως τους φαίνεται ακριβό το δικό μας πάνε και το πέρνουν από αλλού, όμως η συσκευασία παραμένει η ίδια. Αυτό είναι μεγάλη δυσφήμιση για τα ελληνικά λάδια γιατί οι καταναλωτές χωρίς να το πολυψάξουν καταναλώνουν χαμηλής ποιότητας λάδια και νομίζουν πως είναι ελληνικά.

Εάν θέλουμε να μιλάμε για προοπτική και μέλλον για τους παραγωγούς και τις επιχειρήσεις που εμπλέκονται στο ελαιόλαδο πρέπει να βρούμε διεξόδους στην διοχέτευση της επιπλέον παραγωγής στο εξωτερικό. Η μόνη διέξοδος είναι η αύξηση της προώθησης στο εξωτερικό, του επώνυμου, πιστοποιημένου και τυποποιημένου Ελληνικού ελαιολάδου.

Ελλαδίτσα και πάλι Ελλαδίτσα!

Τον προηγούμενο Σεπτέμβρη ο Δημητράκης μας έφυγε για το Λονδίνο. Εγώ να σας πω την αμαρτία μου λαχταρούσα να τον δω στο πολυτεχνείο σαν τον πατέρα του. Αλλά από μικρός τράβηξε το δικό του δρόμο, έγινε οικονομολόγος και σε λίγους μήνες τελειώνει το μεταπτυχιακό του. Τα Χριστούγεννα που μας επισκέφτηκε μου πε με παράπονο «Ρε πατέρα τόσο καιρό δεν ήρθες να δεις πως τα περνάω εκεί πάνω».  Πήραμε λοιπόν την απόφαση με την Ειρήνη και την περασμένη βδομάδα πήραμε το αεροπλάνο και πήγαμε στο Λονδίνο. Χαρά που το έκανε όταν μας είδε στο αεροδρόμιο. Όχι ότι είχε καιρό να μας δει, αλλά πιο πολύ θαρρώ πως ήθελε να πάμε για να δούμε πως τα χει καταφέρει. Πρώτη φορά μένει μόνος και μέσα σε λίγους μήνες έστησε ένα σωστό σπιτικό. Όμως, αρκετά σας είπα για το Δημήτρη μας, συγχωρέστε με αλλά όσοι  είναι πατεράδες καταλαβαίνουν.

Το πρώτο βράδυ πήγαμε να φάμε όλοι μαζί έξω. Ιταλικό θα τρώγαμε. Μπαίνουμε στο εστιατόριο. Όμορφο περιβάλλον, εξυπηρετικοί υπάλληλοι. Πρόσεξα στο τραπέζι είχε και ελαιόλαδο δίπλα στο μπουκαλάκι με το μπαλσάμικο το ξύδι. Να σας πω την αλήθεια χάρηκα, είπα θα φάμε καλά! Καθόμαστε και μας φέρνουν ζεστά ψωμάκια και ένα τυρί κρέμα. Εμένα όμως με έτρωγε η περιέργεια για το λάδι. Πήρα λοιπόν μια χαψιά ζεστό ψωμί και έριξα στο πιάτο λίγο λαδάκι να βουτήξω. Απογοήτευση! Το λάδι μύριζε καμένο και χωματίλα και όταν το ‘βαλα στο στόμα μου, μου έκαψε το λαιμό! Ένιωσα περήφανος σαν Έλληνας να σας πω την αλήθεια. Το λάδι αυτό μπροστά απ αυτό που έχουμε στα σούπερ μάρκετ στην Ελλαδίτσα μας, είναι για τα σκουπίδια.

Την επόμενη μέρα ο Δημητράκης, ήθελε μας είπε να φάει σπιτικό φαΐ της μάνας του. Τον πήρα λοιπόν και πήγαμε στο σούπερ μάρκετ. Παστίτσιο θα έκανε η Ειρήνη. Πήραμε κιμά, αλεύρι, αυγά, γάλα, μακαρόνια και μετά ήρθε η σειρά για το λάδι. Πήγαμε στο διάδρομο με τα λάδια. Άλλο να σας το λέω και άλλο να το βλέπετε. Τα περισσότερα είχαν μούργα κατακαθισμένη, άλλα έμοιαζαν με σπορέλαια. Ήταν και κάποια αξιοπρεπή αλλά από τιμή, απλησίαστα. Τι να ‘κανα; Πήρα το ακριβό. Και πάλι σκεφτικά πόσο τυχεροί είμαστε στην Ελλάδα που στα ράφια τον καταστημάτων έχουμε εξαιρετικής ποιότητας ελαιόλαδο σε λογικές τιμές και όχι αυτά τα σκουπίδια που τα πουλάνε χρυσάφι.

Άντε να γυρίσει ο Δημήτρης μας μπας και φάει κανένα φαΐ της προκοπής.

Λάδι και Μεσογειακή Διατροφή: Η Ισπανία, ξέρει. Η Ελλάδα;

Καλά να πάθουμε. Ξεκινάω επιθετικά γιατί διάβασα κάτι και είμαι γεμάτος νεύρα. Στην Ισπανία λέει, κάνουν ολοκληρωμένη ενέργεια προώθησης του ελαιολάδου στην Ευρώπη αλλά και στην Κίνα (!!) και εμείς στην Ελλάδα σαν τους βλάκες, ακόμη ψαχνόμαστε! Ξέρετε ποιος χρηματοδότησε την καμπάνια της Ισπανίας; Η Ευρωπαϊκή Ένωση και το Υπουργείο Γεωργίας τους! Εμείς;;

Αντιγράφω την ανακοίνωση του ΣΕΔΗΚ: «Ενώ εμείς στην Ελλάδα αναλωνόμαστε σε συζητήσεις και αναποτελεσματικές επικοινωνιακές ενέργειες για δήθεν προώθηση του ελαιόλαδου, η Ισπανία προχώρησε σε ουσιαστικές και μεθοδευμένες ενέργειες υποσκελίζοντας ακόμη και την Ιταλία σε εξαγωγές και καταλαμβάνοντας την πρώτη θέση σε πολλές διεθνείς αγορές. Αυτό βέβαια το πέτυχε σχεδιάζοντας και υλοποιώντας συγκεκριμένα και στοχοποιημένα προγράμματα προωθητικών προσπαθειών και όχι αυτοσχεδιάζοντας με ανταλλαγή επισκέψεων καλής θέλησης στελεχών της Κυβέρνησης ή της Αυτοδιοίκησης σε διάφορες χώρες ή επιχορηγώντας επιχειρήσεις που εκ των πραγμάτων είναι αδύναμες να εξαγάγουν».

Καλά να πάθουμε. Τι θα μπορούσαμε να εξάγουμε, αν όχι τυποποιημένο ελαιόλαδο σαν χώρα;;; Ξέρετε που ήταν επικεντρωμένη η εκστρατεία της Ισπανίας; Στη Μεσογειακή Διατροφή!!! Εμείς, δεν ξέρουμε από αυτά;;; Ή μήπως δεν έχουμε καλύτερο λάδι;; Έπαιξε σε τηλεόραση, εφημερίδες, περιοδικά, παντού! Ακόμη και με χορηγίες! Εμείς τι κάνουμε;; Ασχολείται κανείς με την προώθηση των εξαγωγών ελαιολάδου, ή περιμένουμε να βγούμε από το αδιέξοδο με τις ευχές του Στρος Καν;;;

Η έκθεση αποτελεσμάτων του Προγράμματος για την προώθηση του ελαιολάδου της Ισπανίας σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, υποστηρίζει πως περισσότεροι από 25 εκατομμύρια (!!) Ευρωπαίοι ενημερώθηκαν για τα προτερήματα του ισπανικού ελαιολάδου. Μετά από αυτό το τριετές πρόγραμμα έμαθαν για το πόσο καλό είναι το ισπανικό λάδι 13.600.000 Ισπανοί, 4.449.000 Βρετανοί, 6.138.000 Γάλλοι και 767.920 Βέλγοι. Πέρα από τους Ευρωπαίους μάλιστα, αρκετοί παράγοντες της Κινεζικής αγοράς ενημερώθηκαν σε σεμινάρια στην Ισπανία.

Αν με ρωτάτε για την Ελλάδα, νομίζω πως η απάντηση στο πως πάμε είναι η έρευνα που είχα βρει για την κατανάλωση χύμα και τυποποιημένου ελαιολάδου. Ας εμφανιστεί κάποιος υπεύθυνος να απαντήσει: Εξάγουμε λάδι στο εξωτερικό και δεν το ξέρουμε, ή δεν εξάγουμε επειδή το πραγματικά καλό (και ελεγμένο) λάδι δεν το εκτιμάμε ούτε καν στη χώρα μας;

Υ.Γ. Θα θυμάται κανείς μετά το θέμα με το τοξικό χύμα λάδι της Ισπανίας; Αλλά άλλο το marketing της Ελλάδας, άλλο της Ισπανίας! Ας πάρουμε κανένα μάθημα...