Στο μισό η τιμή στο λάδι από το 2002. Η αποθεματοποίηση η μόνη διέξοδος;

Το λάδι βρίσκεται σε σοβαρή κρίση, όπως επισημένται και από blog των φιλιατρών. Σιγά τα νέα. Και κανείς δεν κάνει τίποτα γι αυτό, και όλοι μας έχουν ξεχάσει, και ανύπαρκτο το κράτος και και και. Όλο αυτό ακούγεται εδώ και πάρα πολλά χρόνια και μάλιστα αν αλλάξεις τη λέξη λάδι με άλλες 500 ελληνικές, φτιάχνεις την ιστορία της Ελλάδος τα τελευταία 10 χρόνια.

Θα μείνω όμως στο γεγονός πως πλέον συζητείται το η αποθεματοποίησης του ελαιολάδου κάτι που δε μπορεί παρά να εγείρει προβλήματα στην ποιότητα του λαδιού. Ποιός μπορεί να μου εγγυηθεί πως το λάδι που θα πάρω δε θα είναι πέντε ετών ενώ παράλληλα θα διατηρηθεί με τα σωστά πρότυπα. Όλοι έχουν αυτούς τους μη αλουμινένιους τενεκέδες που σκουριάζουν μέσα σε λίγους μήνες ακατάλληλους για τη διατήρηση του ελαιολάδου.

Θα μου πείτε σε μια ιδανική κοινωνία η αποθεματοποίηση δε γίνεται έτσι. Ας μην ξεχνάμε σε ποια χώρα ζούμε.  Δε θέλω να την υποτιμήσω, τουλάχιστον όχι περισσότερο από άλλους, αλλά χρειάζεται πολλή δουλειά για να φτάσουμε εκεί

Κι άλλη αγανάκτηση με τις τιμές του ελαιολάδου!

Κι ενώ το χύμα ελαιόλαδο βρίθει, οι τιμές του ελαιολάδου έχουν ορίσει τον "Αγανακτισμένο στην Πύλο":

Όπως διάβασα στο Πρώτο Θέμα ελαιοπαραγωγός αποφάσισε να ρίξει την παραγωγή του στο δρόμο για "να γελάσει με τα αμάξια που θα γλιστρούσαν".

Βρήκα πολλά πράγματα που εγείρουν ερωτήματα στο άρθρο.
Κατ' αρχάς, μιλάμε για μια περιοχή της Καλαμάτας με πλούσιο ελαιοπαραγωγικό πλούτο. Η κίνηση αυτή καταδεικνύει πως μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού είναι αγανακτισμένη με την κατάσταση.
Η απώλεια καυσίμων στα περιπολικά εγείρει ερωτηματικά για το τι θα γινόταν σε περίπτωση ενός σοβαρότερου κινδύνου.

Η Πύλος δεν είναι κανένα χωριό. Έχει δύο χιλιάδες κατοίκους, οι οποίοι βλέπουν καθημερινά τις περιουσίες τους να συρρικνώνονται, το λάδι τους να μην έχει τη θέση που του αρμόζει ενώ παράλληλα το σύστημα τυποποίησης του λαδιού νοσεί. Επιτέλους πρέπει να ληφθούν μέτρα που θα διασφαλίσουν την οικονομική (αν υπάρχει τέτοιος όρος) και ψυχική υγεία των ελαιοπαραγωγών αλλά και την ποιότητα ενός φαγητού που καταναλώνουμε κατά κόρον οι Έλληνες.

Αυτά να βλέπουν οι αρμόδιοι.

Η παγκόσμια ζήτηση λαδιού αυξάνεται.

Έχουμε και λέμε λοιπόν:

Βραζιλία: Αύξηση 21.4% στη ζήτηση για ελαιόλαδο
Η.Π.Α: 3%
Καναδάς: 9.4%
Αυστραλία: 6.1%

και στην ελλάδα "λαδολυσσάνε" οι ελαιοπαραγωγοί. Και ενώ η Ισπανία στην οποία έχω αναφερθεί εκτενώς, έχει το 45% της παραγωγής του ελαιολάδου παγκοσμίως το Ελληνικό ελαιόλαδο δέχεται ένα ισχυρό πλήγμα. Να κατηγορήσω την κυβέρνηση; Να κατηγορήσω για άλλη μια φορά το χύμα λάδι;

Η ευρωπαϊκή ένωση πάντως γενικά η οποία υπό μια ευρύτερη έννοια μας ενδιαφέρει έχει το 73% της παγκόσμιαας παραγωγής.

Απορώ πάντως με τους ελαιοπαραγωγούς που δεν το τυποποιούν να το στείλουν έξω. Το ίδιο τους το συμφέρον δεν καταλαβαίνουν...

Πηγή: http://valta-trifilias.blogspot.com/2011/05/blog-post_24.html

Γιατί ζητάμε αποθεματοποίηση, όταν ξέρουμε πως το λάδι λήγει;

Διάβασα στο ΝΕΑTV ένα άρθρο, στο οποίο όπως καταλαβαίνω, ζητάμε από την Κομισιόν να επιτρέπεται το απόθεμα λαδιού:

Δεν προκύπτουν λόγοι για την ενεργοποίηση του μέτρου της ιδιωτικής αποθεματοποίησης στην Ελλάδα, όπως αποφάσισε η αρμόδια επιτροπή της Κομισιόν,προκαλώντας δυσανασχέτηση στους φορείς της Κρήτης, που είχαν υποβάλει το σχετικό αίτημα αρχικά στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και αυτό με τη σειρά του στην ευρωπαϊκή επιτροπή.

 Αυτό που δεν καταλαβαίνω, είναι πως γίνεται να ζητάμε κάτι τέτοιο, όταν ξέρουμε πως το λάδι μετά το πέρασμα συγκεκριμένης περιόδου "χαλάει"; Ζητάμε να κρατάμε το λάδι ενώ αυτό θα έχει χάσει τα θρεπτικά συστατικά του; Ευτυχώς η Κομισιόν δεν αστειεύεται με τέτοια θέματα και απέρριψε την πρόταση!